“พี่ครับภาพนี้ขายไหมครับ ผมชอบภาพนี้ อยากเอาไปติดไว้ที่ห้องนอน” นี่คือคำถามจากเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่มาเวิร์กชอปที่คาเฟ่ของผมในวันนั้น มันทำให้ผมเปลี่ยนมุมมองการถ่ายรูปของตัวผมเองไปเลย เพราะสมัยก่อนผมจะถ่ายรูปแบบถ่ายมาก่อน ถ่ายมาเยอะๆ เดี๋ยวค่อยมาคัดเอา เดี๋ยวค่อยมาแต่งเอาทีหลัง แต่สำหรับภาพที่เด็กคนนั้นมาถามผมมันคือภาพที่ผมพิมพ์มาจากไฟล์ Raw โดยไม่ได้ผ่านการแต่งอะไรเลย เพียงแค่ตัวผมเห็นว่ามันสวยดีทั้งจังหวะ เวลา ท้องฟ้า ก้อนเมฆทุกอย่างมันมาในจังหวะที่มันเหมาะสมในตอนที่เรากดชัตเตอร์ลงไป และ
     คำถามของผมที่ถามกลับไปคือ “ทำไมน้องถึงชอบภาพนี้” คำตอบที่เขาตอบกลับมามันง่ายมากคือ “ผมว่ามันสวยดี มองแล้วสบายตาดีครับ” นั่นมันคืออีกจุดนึงที่ทำให้ผมรู้สึกคือเราจะถ่ายภาพให้ใครดู? เราพิมพ์ภาพมาไว้ที่คาเฟ่เราต้องการให้ใครเห็นภาพของเรา?

     คำตอบที่ได้คือให้คนทั่วไปดู คนที่ไม่ได้มีความรู้เรื่องการถ่ายภาพหรือแต่งภาพดู นั่นหมายถึงว่าเราไม่จำเป็นต้องแต่งให้มันสวยจนเกินจริง หรือสวยแบบไม่มีอยู่จริง ขอแค่ให้มันสมจริงแค่นั้นน่าจะพอแล้ว สิ่งที่ผมเจอในวันนั้นมันทำให้ผมชอบที่จะมาโฟกัสเวลาถ่ายภาพให้จบหลังกล้องให้ได้มากที่สุด บางครั้งแสงมันอาจจะไม่ได้เฟอร์เฟกต์ แต่มันคือความเป็นจริง ณ ช่วงเวลาขณะนั้น
     เบื้องหลังของการถ่ายภาพๆนี้ มันไม่ง่ายเลยและมันไม่ได้มีคำว่าบังเอิญอยู่ในนั้น แต่สำหรับผมมันคือความพยายามที่จะค้นหาช่วงเวลาที่ถูกต้องของแต่ละสถานที่ สถานที่ในภาพคือ “เขาไข่นุ้ย” ที่ตั้งอยู่ที่ ตำบลทุ่งมะพร้าว อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา เป็นจุดชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นและตกของตำบลนี้ ซึ่งในการขึ้นไปด้านบนนั้นค่อนข้างที่จะลำบากเพราะว่าเราต้องจ้างรถของชาวบ้านที่รวมกลุ่มกันเป็นวิสาหกิจชุมชนขึ้นไปด้านบน เส้นทางไม่ได้สบายเป็นถนนลูกรังและชันเพราะเป็นเส้นทางที่ชาวบ้านทำกันเองเวลาหน้าฝนจะลื่นมาก และเป็นดินโคลน

   
     กว่าที่ผมจะได้ภาพใบนี้มาผมขึ้นไปที่เขาไข่นุ้ยไม่ต่ำกว่า 10 รอบ บางรอบขึ้นไปเมฆเยอะไม่มีพระอาทิตย์ บางรอบไม่มีหมอก บางรอบหมอกลงจัดจนแทบไม่เห็นอะไรบางรอบขึ้นไปแล้วฝนตกลงมาถ่ายไม่ได้แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้วมันดีเสมอมันทำให้เราได้ภาพในมุมมองอื่นๆที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ และมันยังเป็นเหมือนเชื้อเพลิงที่คอยเติมไฟในตัวเราให้ไปที่นั้นอีกจนกว่าจะได้ภาพที่เราต้องการ
     จนสุดท้ายผมได้ภาพนี้มาแล้ว คือภาพที่ทุกคนเห็นอยู่ด้านบน (ภาพแรก) แต่มันไม่ได้ทำให้ผมหยุดที่จะไปที่เขาไข่นุ้ยเพราะทุกครั้งที่ผมไปพังงาผมจะไปที่เขาไข่นุ้ยเสมอๆ แทบจะทุกครั้งที่มีโอกาสเพราะที่นั่นนอกจากจะมีวิวที่สวยแบบที่ทุกคนเห็นแล้ว มันยังเป็นการช่วยเศรษฐกิจของชาวบ้านในชุมชน ใครที่ยังไม่เคยไปลองดูนะครับ…